Actuele kunst vertrekt noodzakelijk vanuit een diepgaande analyse van de actuele samen(?)leving.
Daar bewegen we ons, zoeken er een publiek, halen er onze onderwerp(en) en nemen er standpunten in.

Samen met de collega's van dans/theaterlabo het AFFRONT, het Amana Dance Theatre, en a2o-cultuurthuis hebben we een traditie uitgebouwd van dramaturgisch sterk onderbouwde stukken, eigenzinnige thema's en controversiële standpunten. Meer dan ééns bleken we maatschappelijke stromingen vroeger te herkennen dan andere gezelschappen, of minstens: de moed te hebben ze voor het voetlicht te rukken.
Jaren al verdedigen we geëngageerde kunst en spreken daarbij een eigen publiek aan. Een publiek dat van ons een duidelijke maat- schappelijke inzet eist; dat zich wil laten verleiden door een inhoudelijk gemotiveerde esthetica; een publiek dat wil aangesproken worden, en genuanceerde (vrouwelijke) gevoelens apprecieert. Kortom, een publiek waarvoor denken genot kan zijn, en voelen inhoud.

Velen die het woord hadden/namen zetten zich alsmaar harder af tegen wat zij dachten dat geëngageerd theater was. Tegelijk vallen ze steeds meer ten prooi aan een dodelijk en dodende verveling, en samen met hen een steeds groter wordend deel van het publiek. Ondertussen lonken ze echter schuchter in de richting van "de inhoud".
Maar welke inhoud, welk publiek? Een (klein)burgerlijk publiek dat zich verveelt? Een heersende klasse die alsmaar leger (en dus kleiner) wordt? Struisvogels die wel stoer doen, maar liever de kop in het zand steken dan de stamp in hun kont te voelen? Cynici die menen dat ze toch altijd de touwtjes in handen zullen houden?
En welke inhoud? Variaties op hetzelfde thema? Blijven zwijgen over wat we niet geweten hebben? Walgen over onze eigen decadentie? Neen, dank je.

Kunst is voor ons nooit representatie geweest, maar actie. Direct gesprek met een betrokken publiek, betrokken op de samenleving. Dus nooit vrijblijvend. Representatie dient enkel de klasse die het zich kan permitteren zich te laten voorstellen, d.w.z. de middenklasse: om zichzelf te vermaken, of om anderen van hun ware problemen af te leiden. De heersenden hebben het te druk met het uitoefenen, d.w.z. het vrijwaren, van hun macht, en de laagst gesitueerden (maar wel de meerderheid!) met te overleven.